| تبليغات | X |
این یک هفته سکوت کردم ...
سکوت کردم و دیدم و سوختم و اشک ریختم
نه برای آقای فلانی و فلانی .... نه برای رای مردم ...
نه حتی برای جوونهای هم میهنم ...
اشک ریختم واسه ایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرانم
واسه سرزمین آرزوهام
(اشک ها تو رو خدا بهم اجازه بدید مونیتور رو ببینم تا بتونم سکوت
مونده تو گلوم رو فریاد کنم )
واااااااااااااااااااااااای اماما کجایی تا ببینی چی به سر ایرانمون اومده ....
باورم نمی شه این خیابونای تهرانه ... باورم نمی شه این کوچه های ایرانه
خیابونایی که یه روزی مردم توش گل چیدند تا امام بیاد وآرمانهاش
زندگیشونو بهشت کنه حالا با خون همین مردم ... با خورده شیشه ...
با آتش ... با دود ... با ... پر شده یاد اون تصاویری می افتم که از انقلاب
نشون می دن که مردم دارند خیابونا رو آبپاشی می کنند
ایران من ایران سربلند من این روزها عزادار مظلومیت تو هستم
این روزها دلم از همیشه بیشتر واسه تو شور می زنه ...
باورم نمیشه که ایرانی صاحب تمدن بزرگ اونقدر حقیر شده که اوباما
براش دلسوزی کنه
واااااااااااای خدایا با میهن من مثل عراق و لبنان و فلسطین برخورد
می کنند حتی بدتر !!!
چی شد و مقصر کی بود چه اهمیتی داره ؟ کاش می شد من
جای همه از همه معذرت بخوام کاش می شد من جای همه بگم
ببخشید غلط کردم غلط گفتم فقط به شرطی که ایران ما دوباره
ایـــــــــــــــــــــــــران بشه
......................................................................................................
پ . ن : فوت پدر محترم و عزیز دوست خوبم حیات خلوت رو بهش
تسلیت می گم و تو این شرایط پر از غم و اندوه می خوام بدونه
که باهاشم و در غمش شریک ...
